Płeć psychologiczna


Płeć możemy podzielić na trzy rodzaje: biologiczna określa wszystko, co wynika z budowy narządów płciowych, czynności hormonalnych, fenotypu; metrykalna to ta, którą na podstawie rozpoznania zewnętrznych narządów lekarz orzeka przy porodzie, zostaje zaznaczona w dokumentach (mężczyzna lub kobieta); psychologiczna – według psychologów są to nasze cechy pasujące do stereotypu kobiecości lub męskości. W zależności od społeczeństwa cechy występujące u kobiet i u mężczyzn różnią się.

W naszym społeczeństwie charakteryzuje się mężczyzn jako bardzo rywalizujących, otwartych na nowe doświadczenia, przede wszystkim seksualne. Mówi się, że są też agresywni i wybuchowi. Statystycznie określa się impulsywność jako cechę męską. W przypadku kobiet okazuje się, że dla Polaków gospodarność, uległość, życzliwość, ale też flirtowanie i gderliwość, to cechy kobiece.

Gdy już założymy, co w naszym społeczeństwie jest męskie, a co kobiece, można określić indywidualną płeć psychologiczną każdego człowieka. Występują cztery jej rodzaje.

Pierwsza jest zgodna z płcią, czyli są to kobiece kobiety. Uległe, mało rywalizujące, niestety mają też więcej lęków, bardziej dbają o zdrowie, rodzinę, nie są agresywne. To osoby, które spełniają stereotyp kobiecości. Męscy mężczyźni posiadają cechy uznawane w społeczeństwie za typowe dla ich płci.

Druga grupa to osoby seksualnie określone krzyżowo. Zaliczamy do niej mężczyzn, którzy mają dużo cech kobiecych i kobiety, które mają dużo cech męskich. Takie osoby gorzej sobie radzą w życiu. Badania psychologiczne pokazują, że „męskie kobiety” rzadziej tworzą trwale relacje. Jest im trudniej znaleźć partnera. Kobiecy mężczyźni są stygmatyzowani przez społeczeństwo. Cechy kobiece u mężczyzny (życzliwość, uległość, płaczliwość) kojarzone są z pewnego rodzaju brakiem uderzającym w ich męskość.

Trzecia grupa to osoby androgeniczne. Badania psychologiczne pokazują, że te osoby najlepiej sobie radzą w życiu. Jest w nich najmniejszy wskaźnik depresji i zaburzeń lękowych. Te osoby najrzadziej popadają w uzależnienia i tworzą najtrwalsze związki. Wśród tych osób jest najmniejszy odsetek rozstań i rozwodów w parach. Osoby androgeniczne mają wysokie wskaźniki cech zarówno kobiecych, jak i męskich. To takie kobiety, które mają w sobie dużo cech kobiecych, ale podobnie nasilone cechy męskie i tacy mężczyźni, którzy posiadają cechy męskie i kobiece jednocześnie.

Czwarta, bardzo nieliczna grupa to osoby nieokreślone seksualnie. Cechy typowe dla swojej i odmiennej płci posiadają w bardzo małym stopniu. Te osoby często są nieśmiałe, wycofane. Również  nie najlepiej sobie radzą w życiu.

 


Płeć możemy podzielić na trzy rodzaje: biologiczna określa wszystko, co wynika z budowy narządów płciowych, czynności hormonalnych, fenotypu; metrykalna to ta, którą na podstawie rozpoznania zewnętrznych narządów lekarz orzeka przy porodzie, zostaje zaznaczona w dokumentach (mężczyzna lub kobieta); psychologiczna – według psychologów są to nasze cechy pasujące do stereotypu kobiecości lub męskości. W zależności od społeczeństwa cechy występujące u kobiet i u mężczyzn różnią się.

W naszym społeczeństwie charakteryzuje się mężczyzn jako bardzo rywalizujących, otwartych na nowe doświadczenia, przede wszystkim seksualne. Mówi się, że są też agresywni i wybuchowi. Statystycznie określa się impulsywność jako cechę męską. W przypadku kobiet okazuje się, że dla Polaków gospodarność, uległość, życzliwość, ale też flirtowanie i gderliwość, to cechy kobiece.

Gdy już założymy, co w naszym społeczeństwie jest męskie, a co kobiece, można określić indywidualną płeć psychologiczną każdego człowieka. Występują cztery jej rodzaje.

Pierwsza jest zgodna z płcią, czyli są to kobiece kobiety. Uległe, mało rywalizujące, niestety mają też więcej lęków, bardziej dbają o zdrowie, rodzinę, nie są agresywne. To osoby, które spełniają stereotyp kobiecości. Męscy mężczyźni posiadają cechy uznawane w społeczeństwie za typowe dla ich płci.

Druga grupa to osoby seksualnie określone krzyżowo. Zaliczamy do niej mężczyzn, którzy mają dużo cech kobiecych i kobiety, które mają dużo cech męskich. Takie osoby gorzej sobie radzą w życiu. Badania psychologiczne pokazują, że „męskie kobiety” rzadziej tworzą trwale relacje. Jest im trudniej znaleźć partnera. Kobiecy mężczyźni są stygmatyzowani przez społeczeństwo. Cechy kobiece u mężczyzny (życzliwość, uległość, płaczliwość) kojarzone są z pewnego rodzaju brakiem uderzającym w ich męskość.

Trzecia grupa to osoby androgeniczne. Badania psychologiczne pokazują, że te osoby najlepiej sobie radzą w życiu. Jest w nich najmniejszy wskaźnik depresji i zaburzeń lękowych. Te osoby najrzadziej popadają w uzależnienia i tworzą najtrwalsze związki. Wśród tych osób jest najmniejszy odsetek rozstań i rozwodów w parach. Osoby androgeniczne mają wysokie wskaźniki cech zarówno kobiecych, jak i męskich. To takie kobiety, które mają w sobie dużo cech kobiecych, ale podobnie nasilone cechy męskie i tacy mężczyźni, którzy posiadają cechy męskie i kobiece jednocześnie.

Czwarta, bardzo nieliczna grupa to osoby nieokreślone seksualnie. Cechy typowe dla swojej i odmiennej płci posiadają w bardzo małym stopniu. Te osoby często są nieśmiałe, wycofane. Również  nie najlepiej sobie radzą w życiu.

 


Skomentuj