Trzecia płeć


Potocznie o płci myśli się w dychotomicznych kategoriach. Oznacza to, że uważamy iż człowiek może być albo kobietą, albo mężczyzną. Nie jest to jednak prawdą. 


Potocznie o płci myśli się w dychotomicznych kategoriach. Oznacza to, że uważamy iż człowiek może być albo kobietą, albo mężczyzną. Nie jest to jednak prawdą. W medycynie coraz więcej czasu poświęca się zjawiskowi interseksualizmu, należącego do grupy zaburzeń różnicowania płci.

Osoby interseksualne są dowodem na to, że w kwestii płci świat nie jest czarno-biały. Interseksualność, nazywana dawniej hermafrodytyzmem, polega na występowaniu u jednej osoby cech zarówno męskich jak i żeńskich. Powody tego zaburzenia wynikają najczęściej z nieprawidłowości związanych z androgenami (męskimi hormonami) w okresie życia płodowego.

O jakich postaciach interseksualności wiemy?

  • Obojnactwo prawdziwe – nazywane również androginią i dwupłciowością, wynika z zaburzeń zróżnicowania gonad i cechuje się występowaniem u jednej osoby tkanek zarówno jądra (męskiej gonady) i jajnika (kobiecej gonady). Zazwyczaj narządy płciowe takiej osoby nie są jednoznacznie męskie lub żeńskie. Po porodzie u dziecka z obojnactwem prawdziwym, zaobserwować można zarówno elementy męskich jak i żeńskich zewnętrznych narządów płciowych.
  • Obojnactwo rzekomo żeńskie – w którym wewnętrzne narządy płciowe i gonady są żeńskie (występuje macica, jajniki i jajowody), a zewnętrzne narządy płciowe mają charakter męski.
  • Obojnactwo rzekomo męskie – w którym gonadom męskim towarzyszą żeńskie narządy płciowe.

Historia leczenia interseksualności jest bardzo zmienna. Dawniej sądzono, że fizyczne cechy płci nie mają znaczenia, że liczy się wyłącznie wychowanie. Dlatego też, na obojnaczych dzieciach przeprowadzano zabiegi chirurgiczne, zmierzające do usunięcia jednej z objawiających się płci. Najczęściej kształtowano je na dziewczynki, ponieważ wytworzenie narządów płciowych kobiety uważano za łatwiejsze. Prowadziło to jednak do wielu tragedii, bowiem tożsamość płciowa – subiektywne poczucie męskości lub kobiecości, kształtowało się niezgodnie z przeprowadzonymi we wczesnym dzieciństwie narządami płciowymi. Dzisiaj duże znaczenie przykłada się do kształtującej się tożsamości, a z zabiegami chirurgicznymi zaleca się poczekać do czasu gdy osoby te będą w stanie określić swoje poczucie płci.

 

Australia jako pierwszy kraj w 2002 roku zaakceptowała „trzecią płeć”. A w Perth mieszka pierwsza osoba, która nie mieszcząc się w jednoznacznych kategoriach męskości i kobiecości, wywalczyła, aby obok kategorii F (female – kobieta) i M (ale-mężczyzna) na oficjalnych drukach i dokumentach znalazła się kategoria X oznaczająca płeć niezróżnicowaną. Gdy udało mu się uzyskać dla siebie równe traktowanie, Alec MacFarlane powiedział: „Nie chcę zmieniać świata, tylko myślenie ludzi. Osoby interseksualne nie powinny łamać prawa i udawać kobiety lub mężczyzn gdy chcą głosować, wziąć ślub, otrzymać prawo jazdy lub kupić mieszkanie na kredyt…”

A czy Ty byłbyś/byłabyś gotowy/gotowa zaakceptować w swoim otoczeniu osobę interseksualną? Pamiętaj, od tego jak otoczenie reaguje na osoby interseksualne, zależy ich samopoczucie i zdrowie. Świat nie jest czarno-biały, a odcienie szarości czynią go znacznie ciekawszym. 


Skomentuj